Onze vondeling: Issa Dory Coulibaly
Anke in ons riskja-achtig taxibusje
Anke en Tonto (een kleutertje dat ons graag komt storen)
Anke, Steph, Tonto en Issazondag 3 februari 2008
mooie zonsondergang in Koutienso, jaja ellke avond kunnen we die zien!!! Nu zijn jullie tch wel jaloers he!!!
Een pinasse aan de Bani rivier, deze ligt op de weg vanuit Segou naar Koutienso...
Leerlingen van het eerste leerjaar die frère Jacques zingen: op de bank Issa, rechts Amadou en links Mariam
Anke en Steph die de was doen!:) onze favoriete bezigheid op zondag
Anke die een test afneemt bij een leerling van het eerste leerjaar in ons bureautje...Meer nieuws uit Koutienso
Hey iedereen!
Alles goed daar in België? Hebben we al een regering? Zijn prinses Mathilde of Kim Clijsters al bevallen? En hoe zit het met de make-over van Sara, en Thuis en Familie? J jaja dit zijn allemaal prangende vragen waar we echt een antwoord op wensen…zo lang zonder een krant zitten is echt raar, we voelen ons een beetje van de wereld afgesloten…Het enige nieuws dat we hier krijgen is de stand van de voetbalwedstrijden van de CAN (Coupe Africaine des Nations) en spijtig genoeg is Mali al uitgeschakeld…L Ze shotten echt nog slechter als de Rode Duivels! Moeilijk te geloven, maar het is toch echt wel waar!!! Wij zijn dus nu voor Egypte (samen met zuster Marthe). Zuster Rose en zuster Liberatha zijn voor Zambië terwijl ze eigenlijk uit Congo komen. Maar soit, genoeg over de voetbal.
Alles begint hier stilaan op gang te komen. Iedereen kent ons intussen en weet waarvoor we gekomen zijn. Gekke bekken zien we dus in Koutienso niet echt meer. Ook wij voelen ons er nu echt thuis en leven al op Afrikaans ritme, MET siësta en al!
Nadat we ons laatste bericht op de site gezet hadden, kregen we echter slecht nieuws van het thuisfront. Anke kreeg nieuws dat haar bomma overleden was. Dat was voor niemand echt gemakkelijk, maar gelukkig zijn we met vier om elkaar te steunen en waren ook de zusters er om ons op te vangen. Toch voel je je op zo’n moment echt wel ver van huis…We willen wel iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en het medeleven. Dat deed echt deugd!
In Mali zeggen de mensen wanneer iemand overlijdt: ‘Que la terre soit légère.’ Dit betekent: ‘Dat de aarde licht mag zijn.’ Echte dichters die Malinezen! Veel mooier dan innige deelneming…
Gelukkig kwam er een paar dagen later ook goed nieuws! En ook deze keer vloeiden de traantjes J (jaja die vrouwelijke emoties toch, ni te doen J)
Ons Steph werd tante en meter! Anaïs zag het levenslicht in de nacht van 23 januari (bij volle maan dan nog wel!). T’is echt een dot!!!(zegt Anke) Zoooooooooo’n mooi boeleke…de fierheid druipt eraf he…het shoppen in Segou wordt nu echt wel prioriteit nummer 1…ze hebben hier zo veel mooie babyspullen!!!
We kregen ook bericht dat Dorientje bevallen is van onze Jules! Mooi koppeltje die twee, wie weet ;) Dorien, via deze weg willen we Johnny en jou een dikke proficiat wensen! Geeft de Jules nen dikke kus van ons en stuur ons een paar foto’s door zodat we hem eens kunnen bewonderen…J
Nu over naar serieuzere zaken…Op school hebben we ook het een en het ander meegemaakt.
Omdat de juf van het eerste leerjaar op bijscholing was gedurende wel 20 dagen, en ALLE 80 leerlingen van de klas aan hun lot werden overgelaten en de hele dag hulpeloos in de klas zaten, besloten we de handen uit de mouwen te steken. We stelden voor aan de directeur om samen de klas over te nemen en hen enkele nieuwe dingen bij te brengen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan! De kinderen spreken immers weinig tot geen Frans, en wij slechts een paar woorden Bambara…En 80 leerlingen die het gewend zijn lijfstraffen te aanvaarden als straf hou je niet zomaar in de hand op een geweldloze manier. We weigeren echter deze strafmethode toe te passen, omdat dit echt nutteloos is en tegen de rechten van het kind.
We hebben een week lang les gegeven en er het beste van gemaakt:
De lln kunnen nu Frère Jacques zingen, tellen tot 20, de letters i, u en t schrijven en weten wat le soleil, la lune, une fleur, un nuage, un arbre, la pluie, la couleur blanche et la couleur noire zijn. Dit vinden we toch een goede prestatie, wetende dat de andere leerkrachten weinig of geen medewerking verschaften…
Wanneer de leerkracht van het eerste leerjaar dan terug was, vertrok toevallig die van het derde-vierde leerjaar op bijscholing ;)
Toen dachten we: “Met alle Malinezen, maar niet met de dezen!!!”
Volgens ons nemen de leerkrachten hier gewoon om de beurt twee weken verlof omdat wij hier zijn en veronderstellen ze dat wij de klas wel zullen overnemen. We hebben de directeur echter duidelijk gemaakt dat dit voor hen niet veel nut heeft aangezien ze er zelf niets uit leren en dus kwamen we met een nieuw voorstel.
Op maandag 28 januari zijn we gestart met het testen van de kinderen van het eerste leerjaar. Elk kind kwam afzonderlijk bij ons langs in ons geïmproviseerd bureautje. Ze kregen een leestestje (blijkbaar nutteloos vermits ze niet kunnen lezen, maar enkel van buiten leren. Ze kunnen zelfs geen afzonderlijke letters herkennen!) en een rekentoets (tellen tot 20, cijfers herkennen, normaal gezien ook optellen en aftrekken, maar ook dit bleek geen geziene leerstof, of toch echt verkeerd aangeleerd). Tenslotte gaven we ze ook een schrijftoets, en een tekentoets. Dit bleek wel nuttig te zijn. Sommige leerlingen schrijven echt op de verkeerde manier en hebben dringend hulp nodig (bijvoorbeeld: de 1 in spiegelbeeld of de 5 ondersteboven of nog erger, gewoon altijd een krulletje voor elke letter die we vroegen). Daarna stelden we nog een paar vraagjes in het Frans om te zien wie de taal al een beetje vaardig is en wie niet.
Vrijdag konden we eindelijk het eerste leerjaar afsluiten. Dus kunnen we maandag met het tweede leerjaar beginnen, op naar de volgende 70 leerlingen J…
Deze week kregen we ook bezoek van iemand: we vonden het allerschattigste puppy’tje ooit aan de schoolpoort. Het beestej zat er helemaal alleen te bibberen, daar kwam ons moederinstinct, dus hebben we ons over hem ontfermt en Issa Dory Coulibaly gedoopt. Spijtig genoeg had het dier toch een baasje en moesten we het al gauw terug afgeven…
We beginnen nu ook echt alles met elkaar te delen, en ook dat is een ervaring: tranen, lachbuien, ziek zijn, toiletgeluiden, vrouwelijke dingeskes J, muggenmelk, zweetplekken, een lepel, kortom alles… J
We zijn intussen ook begonnen aan onze culturele reis door Mali: dit weekend hebben we doorgebracht in Segou. Dat was een hele cultuurschok vermits er meer toubabou’s (blanken) rondliepen dan farafini’s (zwarten). Dit is echter gewoon zo omdat hier deze week het Festival sur le Niger plaatsvindt. We hebben voor de eerste keer zo’n “brommertje met karretje erachteraan” taxi genomen. Ook dat was een hele belevenis, vooral omdat dat ding om de kilometer ofzo moet gaan tanken J… We logeren iets buiten het centrum bij de zusters. Ook dit was even wennen: ELECTRICITEIT!!!! Zelfs op het toilet!!! Waaaaaaaaaouuuuuuw, dat waren we echt niet meer gewoon! Maar we geven het toe, we missen na één dagje de zusters en de rust en al onze kindjes en de sterren en de zonsop- en ondergang van Koutienso al…We keren morgen dus erg tevreden terug in ons intussen vertrouwde busje (busje komt zooooooooooo als ge een uurtje naast de weg staat te wachten hehe).
Volgende week staat San op het programma. Hopelijk vinden we daar een internetcafé, anders is het pas voor binnen twee weken…
Erika: Even wat culinair nieuws: De kip is in de pot beland, met poten, staart, kop, en de testikels erbij die later op Anke’s bord zijn terechtgekomen. J
De soep is lekker, maar elke dag dezelfde…ignames zijn best te pruimen, kool krijgen we hier met hopen en ook aan watermeloen geen tekort (we kijken uit naar de volgende fruitsoort op ons bord, namelijk mango’s).
De kookkunsten van Djibril mogen er best wel wezen, alleen gebruikt hij altijd ajuin en heel veel vetstoffen!!! We gaan hem ook eens een kookboek geven zodat hij wat variatie in zijn maaltijden kan steken, want dat is niet zijn sterkste kant, maar wie zijn wij om te klagen? Gelukkig doet Liberatha dat wel in onze plaats, de jongen kan ocharme nooit iets goeds doen in haar ogen J!
Sabine: Zeg tegen Michaël dat ik hem ook heel erg mis en stuur me een foto van zijn broske en een van Lukas, want die zal intussen ook al veranderd zijn!
Kim: Ik land in Parijs en niet in Brussel, dus ge zult naar Charles de Gaule moeten komen vrees ik als ge me wilt zien landen… Nee serieus, ge kunt me wel komen halen in Bruxelles-midi, want daar stopt onzen TGV.
PS: Op welke plaats staat den Beerschot???
Groetjes aan iedereen, dikke knuffels en zoenen…We sturen jullie wat zon, maar houden er toch nog veel bij ze Eva J helaas pindakaas, en dat is het enige dat we zowat nog niet met pinda’s gekregen hebben! Een fijne vakantie gewenst aan al diegenen die vakantie hebben (wij dus niet…L)
Anke en Steph
Alles goed daar in België? Hebben we al een regering? Zijn prinses Mathilde of Kim Clijsters al bevallen? En hoe zit het met de make-over van Sara, en Thuis en Familie? J jaja dit zijn allemaal prangende vragen waar we echt een antwoord op wensen…zo lang zonder een krant zitten is echt raar, we voelen ons een beetje van de wereld afgesloten…Het enige nieuws dat we hier krijgen is de stand van de voetbalwedstrijden van de CAN (Coupe Africaine des Nations) en spijtig genoeg is Mali al uitgeschakeld…L Ze shotten echt nog slechter als de Rode Duivels! Moeilijk te geloven, maar het is toch echt wel waar!!! Wij zijn dus nu voor Egypte (samen met zuster Marthe). Zuster Rose en zuster Liberatha zijn voor Zambië terwijl ze eigenlijk uit Congo komen. Maar soit, genoeg over de voetbal.
Alles begint hier stilaan op gang te komen. Iedereen kent ons intussen en weet waarvoor we gekomen zijn. Gekke bekken zien we dus in Koutienso niet echt meer. Ook wij voelen ons er nu echt thuis en leven al op Afrikaans ritme, MET siësta en al!
Nadat we ons laatste bericht op de site gezet hadden, kregen we echter slecht nieuws van het thuisfront. Anke kreeg nieuws dat haar bomma overleden was. Dat was voor niemand echt gemakkelijk, maar gelukkig zijn we met vier om elkaar te steunen en waren ook de zusters er om ons op te vangen. Toch voel je je op zo’n moment echt wel ver van huis…We willen wel iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en het medeleven. Dat deed echt deugd!
In Mali zeggen de mensen wanneer iemand overlijdt: ‘Que la terre soit légère.’ Dit betekent: ‘Dat de aarde licht mag zijn.’ Echte dichters die Malinezen! Veel mooier dan innige deelneming…
Gelukkig kwam er een paar dagen later ook goed nieuws! En ook deze keer vloeiden de traantjes J (jaja die vrouwelijke emoties toch, ni te doen J)
Ons Steph werd tante en meter! Anaïs zag het levenslicht in de nacht van 23 januari (bij volle maan dan nog wel!). T’is echt een dot!!!(zegt Anke) Zoooooooooo’n mooi boeleke…de fierheid druipt eraf he…het shoppen in Segou wordt nu echt wel prioriteit nummer 1…ze hebben hier zo veel mooie babyspullen!!!
We kregen ook bericht dat Dorientje bevallen is van onze Jules! Mooi koppeltje die twee, wie weet ;) Dorien, via deze weg willen we Johnny en jou een dikke proficiat wensen! Geeft de Jules nen dikke kus van ons en stuur ons een paar foto’s door zodat we hem eens kunnen bewonderen…J
Nu over naar serieuzere zaken…Op school hebben we ook het een en het ander meegemaakt.
Omdat de juf van het eerste leerjaar op bijscholing was gedurende wel 20 dagen, en ALLE 80 leerlingen van de klas aan hun lot werden overgelaten en de hele dag hulpeloos in de klas zaten, besloten we de handen uit de mouwen te steken. We stelden voor aan de directeur om samen de klas over te nemen en hen enkele nieuwe dingen bij te brengen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan! De kinderen spreken immers weinig tot geen Frans, en wij slechts een paar woorden Bambara…En 80 leerlingen die het gewend zijn lijfstraffen te aanvaarden als straf hou je niet zomaar in de hand op een geweldloze manier. We weigeren echter deze strafmethode toe te passen, omdat dit echt nutteloos is en tegen de rechten van het kind.
We hebben een week lang les gegeven en er het beste van gemaakt:
De lln kunnen nu Frère Jacques zingen, tellen tot 20, de letters i, u en t schrijven en weten wat le soleil, la lune, une fleur, un nuage, un arbre, la pluie, la couleur blanche et la couleur noire zijn. Dit vinden we toch een goede prestatie, wetende dat de andere leerkrachten weinig of geen medewerking verschaften…
Wanneer de leerkracht van het eerste leerjaar dan terug was, vertrok toevallig die van het derde-vierde leerjaar op bijscholing ;)
Toen dachten we: “Met alle Malinezen, maar niet met de dezen!!!”
Volgens ons nemen de leerkrachten hier gewoon om de beurt twee weken verlof omdat wij hier zijn en veronderstellen ze dat wij de klas wel zullen overnemen. We hebben de directeur echter duidelijk gemaakt dat dit voor hen niet veel nut heeft aangezien ze er zelf niets uit leren en dus kwamen we met een nieuw voorstel.
Op maandag 28 januari zijn we gestart met het testen van de kinderen van het eerste leerjaar. Elk kind kwam afzonderlijk bij ons langs in ons geïmproviseerd bureautje. Ze kregen een leestestje (blijkbaar nutteloos vermits ze niet kunnen lezen, maar enkel van buiten leren. Ze kunnen zelfs geen afzonderlijke letters herkennen!) en een rekentoets (tellen tot 20, cijfers herkennen, normaal gezien ook optellen en aftrekken, maar ook dit bleek geen geziene leerstof, of toch echt verkeerd aangeleerd). Tenslotte gaven we ze ook een schrijftoets, en een tekentoets. Dit bleek wel nuttig te zijn. Sommige leerlingen schrijven echt op de verkeerde manier en hebben dringend hulp nodig (bijvoorbeeld: de 1 in spiegelbeeld of de 5 ondersteboven of nog erger, gewoon altijd een krulletje voor elke letter die we vroegen). Daarna stelden we nog een paar vraagjes in het Frans om te zien wie de taal al een beetje vaardig is en wie niet.
Vrijdag konden we eindelijk het eerste leerjaar afsluiten. Dus kunnen we maandag met het tweede leerjaar beginnen, op naar de volgende 70 leerlingen J…
Deze week kregen we ook bezoek van iemand: we vonden het allerschattigste puppy’tje ooit aan de schoolpoort. Het beestej zat er helemaal alleen te bibberen, daar kwam ons moederinstinct, dus hebben we ons over hem ontfermt en Issa Dory Coulibaly gedoopt. Spijtig genoeg had het dier toch een baasje en moesten we het al gauw terug afgeven…
We beginnen nu ook echt alles met elkaar te delen, en ook dat is een ervaring: tranen, lachbuien, ziek zijn, toiletgeluiden, vrouwelijke dingeskes J, muggenmelk, zweetplekken, een lepel, kortom alles… J
We zijn intussen ook begonnen aan onze culturele reis door Mali: dit weekend hebben we doorgebracht in Segou. Dat was een hele cultuurschok vermits er meer toubabou’s (blanken) rondliepen dan farafini’s (zwarten). Dit is echter gewoon zo omdat hier deze week het Festival sur le Niger plaatsvindt. We hebben voor de eerste keer zo’n “brommertje met karretje erachteraan” taxi genomen. Ook dat was een hele belevenis, vooral omdat dat ding om de kilometer ofzo moet gaan tanken J… We logeren iets buiten het centrum bij de zusters. Ook dit was even wennen: ELECTRICITEIT!!!! Zelfs op het toilet!!! Waaaaaaaaaouuuuuuw, dat waren we echt niet meer gewoon! Maar we geven het toe, we missen na één dagje de zusters en de rust en al onze kindjes en de sterren en de zonsop- en ondergang van Koutienso al…We keren morgen dus erg tevreden terug in ons intussen vertrouwde busje (busje komt zooooooooooo als ge een uurtje naast de weg staat te wachten hehe).
Volgende week staat San op het programma. Hopelijk vinden we daar een internetcafé, anders is het pas voor binnen twee weken…
Erika: Even wat culinair nieuws: De kip is in de pot beland, met poten, staart, kop, en de testikels erbij die later op Anke’s bord zijn terechtgekomen. J
De soep is lekker, maar elke dag dezelfde…ignames zijn best te pruimen, kool krijgen we hier met hopen en ook aan watermeloen geen tekort (we kijken uit naar de volgende fruitsoort op ons bord, namelijk mango’s).
De kookkunsten van Djibril mogen er best wel wezen, alleen gebruikt hij altijd ajuin en heel veel vetstoffen!!! We gaan hem ook eens een kookboek geven zodat hij wat variatie in zijn maaltijden kan steken, want dat is niet zijn sterkste kant, maar wie zijn wij om te klagen? Gelukkig doet Liberatha dat wel in onze plaats, de jongen kan ocharme nooit iets goeds doen in haar ogen J!
Sabine: Zeg tegen Michaël dat ik hem ook heel erg mis en stuur me een foto van zijn broske en een van Lukas, want die zal intussen ook al veranderd zijn!
Kim: Ik land in Parijs en niet in Brussel, dus ge zult naar Charles de Gaule moeten komen vrees ik als ge me wilt zien landen… Nee serieus, ge kunt me wel komen halen in Bruxelles-midi, want daar stopt onzen TGV.
PS: Op welke plaats staat den Beerschot???
Groetjes aan iedereen, dikke knuffels en zoenen…We sturen jullie wat zon, maar houden er toch nog veel bij ze Eva J helaas pindakaas, en dat is het enige dat we zowat nog niet met pinda’s gekregen hebben! Een fijne vakantie gewenst aan al diegenen die vakantie hebben (wij dus niet…L)
Anke en Steph
Abonneren op:
Posts (Atom)
