Dit is ons nieuw telefoonnummer, in de hoop dat jullie ons beter kunnen bereiken
00 223 550 44 23
woensdag 16 januari 2008
Aankomst en eerste dagen in Koutienso
Hey iedereen,
Weeral bedankt voor de leuke reacties, dat doet ons echt deugd.
Momenteel zitten we even in een cybercafe, of een ciebercafe zoals ze hier zeggen, in Segou en hebben we af en toe internet.
Dus, we zijn woensdag vertrokken vanuit Bamako richting Koutienso. Kennen jullie die typische Afrikaanse buskes vanop den teevee? Daar zaten we dus gedurende 7uren, geloof ons zeer lange uren, in. Onze valiezen gooiden ze op het dak, dus bij elke verkeersdrempel, en die zijn hier veel en hoog, hielden we ons hartje vast. We reden op een lange weg, altijd dezelfde, maar we voelden ons echt in Afrika, echt zo van die beelden zoals in natuurdocumentaires, SUPER.
Maar toen kwamen we in Koutienso, geloof ons echt back to basics --> geen licht, geen electriciteit int algemeen, geen warm water, naar toilet gaan in het donker, het pikdonker, ni altijd gemakkelijk, en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeel beestjes, in allerlei vormen en maten, onze dierentuin is in de maak... ( guust de gekko, laks de kakkerlak, mickey de muis, sebastiaan de spin en stanke de kip, joepie de hond en djibril de kok (sorry djibril, al een chance verstaat hem geen nederlands ;))
Onze eerste avond was er een van: we willen allemaal terug naar huis of naar de luxe van Bamako, de tweede krop kwam in ons keel... Gelukkig went alles, zelfs een koude douche, en voelen we ons nu echt thuis. Dit hebben we ook wel te danken aan de zusters en hun supergastvrijheid. Er is Suzy, een echt volhouderke met straffe verhalen, Rose is ons zonnetje in huis, altijd lachen en altijd zingen, een potteke yoghurt, Liberata is te vergelijken met Whoopi Goldberg in Sister Act, met een spleetje tussen de tanden en alles der op en der aan, en ons Marthe, tja, die horen we ni veel, maar als we ze horen, gibbert en schokt ze als geen ander.
Toen kwam onze kennismaking met de school. We werden supervriendelijk ontvangen door de directeur en de meester, de juffen waren iets afstandelijker. Stéphanie staat in het tweede leerjaar, keischattig, en Anke in het derde/vierde leerjaar. De leerlingen kwamen ons een voor een, en geloof ons ze zijn met veel, bonjour zeggen: armen gekruist en heel luid "Bonjour Madame of Ma Soeur of Mammmoiselle. Beleefdheid leren ze hier heel vroeg aan. Sommige noemen ons ook Toebaboe, wat zoveel wil zeggen als "witte". Onze eerste indrukken over het onderwijs waren zowel positief als negatief. De handboeken hier zijn best ok en de meesters doen echt hun best en staan er met veel goesting. Enkel de lijfstraffen, en dan vooral bij Anke in de klas, zijn niet simpel weg te slikken. Hopelijk vinden we een manier om daar verandering in te brengen.
De leerlingen spreken hier weinig of geen Frans, dus lesgeven, zal nog een hele belevenis worden. Verder zouden we ook graag wat kinderen testen op dyslexie en dyscalculie, maar ook een soort van oogtest houden.
Maandag kwamen de grote pieten van het dorp; de dorpschef, de penningmeester en de secretaris, ons welkom heten in het dorp... We kregen als cadeau een levende kip, die Stéphanie in haar handen ontving, met veel plezier :s...
Verder zijn we deze zaterdag uitgenodigd bij de directeur, benieuwd wat dat zal brengen...
Waarschijnlijk zal het een drietal weken duren alvorens we nog iets kunnen laten weten, want dan pas komen we terug naar Segou voor het festival du Niger.
Verder nog een berichtje: ons telefoonnummer verandert, want met deze telefoonmaatschappij hebben we geen ontvangst in Koutienso... Het nieuwe nummer zullen we nog laten weten.
We missen jullie allemaal, zelfs af en toe een beetje KdG, alhoewel :), en kijken al uit naar de volgende berichtgeving.
Heel veel groetjes, zoenen en knuffelsn,
Stéphanie en Anke
PS Erika: het culinaire daar zullen we het volgende keer over hebben, want daar zijn we wel effe mee bezig vrezen we ;)
Weeral bedankt voor de leuke reacties, dat doet ons echt deugd.
Momenteel zitten we even in een cybercafe, of een ciebercafe zoals ze hier zeggen, in Segou en hebben we af en toe internet.
Dus, we zijn woensdag vertrokken vanuit Bamako richting Koutienso. Kennen jullie die typische Afrikaanse buskes vanop den teevee? Daar zaten we dus gedurende 7uren, geloof ons zeer lange uren, in. Onze valiezen gooiden ze op het dak, dus bij elke verkeersdrempel, en die zijn hier veel en hoog, hielden we ons hartje vast. We reden op een lange weg, altijd dezelfde, maar we voelden ons echt in Afrika, echt zo van die beelden zoals in natuurdocumentaires, SUPER.
Maar toen kwamen we in Koutienso, geloof ons echt back to basics --> geen licht, geen electriciteit int algemeen, geen warm water, naar toilet gaan in het donker, het pikdonker, ni altijd gemakkelijk, en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeel beestjes, in allerlei vormen en maten, onze dierentuin is in de maak... ( guust de gekko, laks de kakkerlak, mickey de muis, sebastiaan de spin en stanke de kip, joepie de hond en djibril de kok (sorry djibril, al een chance verstaat hem geen nederlands ;))
Onze eerste avond was er een van: we willen allemaal terug naar huis of naar de luxe van Bamako, de tweede krop kwam in ons keel... Gelukkig went alles, zelfs een koude douche, en voelen we ons nu echt thuis. Dit hebben we ook wel te danken aan de zusters en hun supergastvrijheid. Er is Suzy, een echt volhouderke met straffe verhalen, Rose is ons zonnetje in huis, altijd lachen en altijd zingen, een potteke yoghurt, Liberata is te vergelijken met Whoopi Goldberg in Sister Act, met een spleetje tussen de tanden en alles der op en der aan, en ons Marthe, tja, die horen we ni veel, maar als we ze horen, gibbert en schokt ze als geen ander.
Toen kwam onze kennismaking met de school. We werden supervriendelijk ontvangen door de directeur en de meester, de juffen waren iets afstandelijker. Stéphanie staat in het tweede leerjaar, keischattig, en Anke in het derde/vierde leerjaar. De leerlingen kwamen ons een voor een, en geloof ons ze zijn met veel, bonjour zeggen: armen gekruist en heel luid "Bonjour Madame of Ma Soeur of Mammmoiselle. Beleefdheid leren ze hier heel vroeg aan. Sommige noemen ons ook Toebaboe, wat zoveel wil zeggen als "witte". Onze eerste indrukken over het onderwijs waren zowel positief als negatief. De handboeken hier zijn best ok en de meesters doen echt hun best en staan er met veel goesting. Enkel de lijfstraffen, en dan vooral bij Anke in de klas, zijn niet simpel weg te slikken. Hopelijk vinden we een manier om daar verandering in te brengen.
De leerlingen spreken hier weinig of geen Frans, dus lesgeven, zal nog een hele belevenis worden. Verder zouden we ook graag wat kinderen testen op dyslexie en dyscalculie, maar ook een soort van oogtest houden.
Maandag kwamen de grote pieten van het dorp; de dorpschef, de penningmeester en de secretaris, ons welkom heten in het dorp... We kregen als cadeau een levende kip, die Stéphanie in haar handen ontving, met veel plezier :s...
Verder zijn we deze zaterdag uitgenodigd bij de directeur, benieuwd wat dat zal brengen...
Waarschijnlijk zal het een drietal weken duren alvorens we nog iets kunnen laten weten, want dan pas komen we terug naar Segou voor het festival du Niger.
Verder nog een berichtje: ons telefoonnummer verandert, want met deze telefoonmaatschappij hebben we geen ontvangst in Koutienso... Het nieuwe nummer zullen we nog laten weten.
We missen jullie allemaal, zelfs af en toe een beetje KdG, alhoewel :), en kijken al uit naar de volgende berichtgeving.
Heel veel groetjes, zoenen en knuffelsn,
Stéphanie en Anke
PS Erika: het culinaire daar zullen we het volgende keer over hebben, want daar zijn we wel effe mee bezig vrezen we ;)
dinsdag 8 januari 2008
Onze eerste dagen in Bamako
Hey iedereen,
Allereerst willen we iedereen bedanken voor de vele reacties. Het is leuk om af en toe nieuws uit België te krijgen en te horen dat jullie nog aan ons denken :p.
Volgend nieuwtje: jullie kunnen ons bereiken op onze Afrikaanse nummer (liefst niet te veel, tenzij het op jullie kosten is ;)): 00223.51.96.039.
Toen we aankwamen, werden we al meteen int zak gezet door de allerliefste douaniers van Mali: een foto van ons vliegtuig heeft ons 50 euro gekost, omdat het zogezegd verboden is om foto's te maken zonder toestemming, ook van vliegtuigen!!! Daar ging ons gevoel van Afrikaanse gastvrijheid en kwam de eerste krop in ons keel...
Tijdens de lange wachttijd aan de superdrukke bagageROLband, jaja hoogtechnologisch, werden we nog eens int zak gezet door de "vriendelijke" mannen die ons hielpen dragen. Gelukkig was daar onzen JB, den taxichauffeur, jaja dat bestaat hier ook, om ons een beetje op te vangen en op te vrolijken, vooral zijn lach en zijn radio 1-sticker, jaja Belgische radio, werken aanstekelijk. Hij heeft ons veilig en wel door de Afrikaanse drukte van de straten bij Annemie en René, den bed and breakfast, gebracht.
Daar kwamen we aan in een oase van rust, totdat we de veldslag met de muggen begonnen en oordopjes nodig hadden voor de vele minaretten in de buurt, aka vals gezang heel de dag door, de rechtstreekse telefoonlijn naar Allah staat dag en nacht aan en moet versterkt worden met heel veeeeeeeeeeeel geluidsversterkers (ook om 4u 's nachts!!!).
Zondag maakten we kennis met het plaatselijke supermarktje, een "gebouw" met wat spaghetti, LA VACHE QUI RIT, tomatensaus, eitjes en zelfs een KOELKAST, die min of meer werkt, we mogen niet te veel verlangen he...
De rest van de dag maakten we kennis met de plaatselijke cultuur en kwamen we terecht op een trouwfeest, toegegeven we nodigden onszelf een beetje uit.
De kinderen schenen dit echter niet erg te vinden en kwamen meteen naar ons toegelopen. Ook onze papieren zakdoekjes waren we onmiddellijk kwijt...
De pizza van een, jawel, echte geïmmigreerde Italiaan, was de perfecte afsluiter van een rustige, maar doorspekt met vele indrukken, eerste kennismakingsdag.
JB kwam ons maandag nog eens ophalen, want we moesten naar de grenspolitie om ons visum verder in orde te maken. Maar, probleem!!! Niemand had ons verteld dat we twee pasfoto's moesten hebben. Il n'y a pas de problème!!! En Afrique, il y a toujours une solution! JB nam ons dus mee naar de hoek van de straat, waar twee vriendelijke Afrikanen met een polaroid fototoestel, geloof ons, een heel prehistorisch model, bijna antiek (bij ons zeker erg veel waard als museumstuk), onze pasfoto's trokken voor een wit laken. Als resultaat leverde dat wel heel gedrogeerde beelden van ons beiden op, hopelijk lag dat aan de fotograaf en zijn machine en niet aan ons... Ze hebben ons echter wel ons verblijf verzekerd en veel extra kosten bespaard. Het waren immers de goedkoopste pasfoto's ooit: voor 4 fotootjes betaalden we 2500 CFA, zo'n 3 euro. Onze dag werd weer fantastisch afgesloten met een bezoekje aan het beste Afrikaanse restaurant van heel Bamako, de PILI-PILI. Een mager kippetje en frietjes voor maar 3500 CFA, 5 euro, vulden onze magen.
Dinsdag bracht JB ons een laatste keer naar de grenspolitie om ons visum terug op te halen. Als middagmaal kochten we oa zeer goedkope appelsienen, 2 voor 0.15 euro. Vanavond verlekkeren we ons op spaghetti met tomatensaus. Morgen staat ons de zware trip naar Koutienso te wachten, hopelijk kan het busje al onze bagage houden, want de twee Limburgse meisjes, Kathleen en Laura, vertrekken samen met ons richting Soeur Suzy.
Hopelijk kunnen we snel meer nieuws geven, maar waarschijnlijk zal dat nog even duren.
Groetjes en dikke kussen aan iedereen,
Stéphanie en Anke
PS foto's konden we er nog niet opzetten, ook niet die van 50 euro en tis nog zo ne schone....
PS2 Zij die op school zitten, wij groeten u vanuit de zon en veel plezier ;), we denken aan jullie.
Allereerst willen we iedereen bedanken voor de vele reacties. Het is leuk om af en toe nieuws uit België te krijgen en te horen dat jullie nog aan ons denken :p.
Volgend nieuwtje: jullie kunnen ons bereiken op onze Afrikaanse nummer (liefst niet te veel, tenzij het op jullie kosten is ;)): 00223.51.96.039.
Toen we aankwamen, werden we al meteen int zak gezet door de allerliefste douaniers van Mali: een foto van ons vliegtuig heeft ons 50 euro gekost, omdat het zogezegd verboden is om foto's te maken zonder toestemming, ook van vliegtuigen!!! Daar ging ons gevoel van Afrikaanse gastvrijheid en kwam de eerste krop in ons keel...
Tijdens de lange wachttijd aan de superdrukke bagageROLband, jaja hoogtechnologisch, werden we nog eens int zak gezet door de "vriendelijke" mannen die ons hielpen dragen. Gelukkig was daar onzen JB, den taxichauffeur, jaja dat bestaat hier ook, om ons een beetje op te vangen en op te vrolijken, vooral zijn lach en zijn radio 1-sticker, jaja Belgische radio, werken aanstekelijk. Hij heeft ons veilig en wel door de Afrikaanse drukte van de straten bij Annemie en René, den bed and breakfast, gebracht.
Daar kwamen we aan in een oase van rust, totdat we de veldslag met de muggen begonnen en oordopjes nodig hadden voor de vele minaretten in de buurt, aka vals gezang heel de dag door, de rechtstreekse telefoonlijn naar Allah staat dag en nacht aan en moet versterkt worden met heel veeeeeeeeeeeel geluidsversterkers (ook om 4u 's nachts!!!).
Zondag maakten we kennis met het plaatselijke supermarktje, een "gebouw" met wat spaghetti, LA VACHE QUI RIT, tomatensaus, eitjes en zelfs een KOELKAST, die min of meer werkt, we mogen niet te veel verlangen he...
De rest van de dag maakten we kennis met de plaatselijke cultuur en kwamen we terecht op een trouwfeest, toegegeven we nodigden onszelf een beetje uit.
De kinderen schenen dit echter niet erg te vinden en kwamen meteen naar ons toegelopen. Ook onze papieren zakdoekjes waren we onmiddellijk kwijt...
De pizza van een, jawel, echte geïmmigreerde Italiaan, was de perfecte afsluiter van een rustige, maar doorspekt met vele indrukken, eerste kennismakingsdag.
JB kwam ons maandag nog eens ophalen, want we moesten naar de grenspolitie om ons visum verder in orde te maken. Maar, probleem!!! Niemand had ons verteld dat we twee pasfoto's moesten hebben. Il n'y a pas de problème!!! En Afrique, il y a toujours une solution! JB nam ons dus mee naar de hoek van de straat, waar twee vriendelijke Afrikanen met een polaroid fototoestel, geloof ons, een heel prehistorisch model, bijna antiek (bij ons zeker erg veel waard als museumstuk), onze pasfoto's trokken voor een wit laken. Als resultaat leverde dat wel heel gedrogeerde beelden van ons beiden op, hopelijk lag dat aan de fotograaf en zijn machine en niet aan ons... Ze hebben ons echter wel ons verblijf verzekerd en veel extra kosten bespaard. Het waren immers de goedkoopste pasfoto's ooit: voor 4 fotootjes betaalden we 2500 CFA, zo'n 3 euro. Onze dag werd weer fantastisch afgesloten met een bezoekje aan het beste Afrikaanse restaurant van heel Bamako, de PILI-PILI. Een mager kippetje en frietjes voor maar 3500 CFA, 5 euro, vulden onze magen.
Dinsdag bracht JB ons een laatste keer naar de grenspolitie om ons visum terug op te halen. Als middagmaal kochten we oa zeer goedkope appelsienen, 2 voor 0.15 euro. Vanavond verlekkeren we ons op spaghetti met tomatensaus. Morgen staat ons de zware trip naar Koutienso te wachten, hopelijk kan het busje al onze bagage houden, want de twee Limburgse meisjes, Kathleen en Laura, vertrekken samen met ons richting Soeur Suzy.
Hopelijk kunnen we snel meer nieuws geven, maar waarschijnlijk zal dat nog even duren.
Groetjes en dikke kussen aan iedereen,
Stéphanie en Anke
PS foto's konden we er nog niet opzetten, ook niet die van 50 euro en tis nog zo ne schone....
PS2 Zij die op school zitten, wij groeten u vanuit de zon en veel plezier ;), we denken aan jullie.
vrijdag 4 januari 2008
Inpakken geblazen!
Hallo iedereen!
Eerst en vooral wensen we jullie een heel gelukkig nieuwjaar! We hopen dat 2008 voor jullie allemaal een jaar vol verrassingen en leuke momenten wordt!
Voor ons is het bijna zover! Morgen vertrekken we naar Mali! Het grote avontuur kan eindelijk beginnen. De voorbereidingen zijn bijna achter de rug...Nog een paar uurtjes en we vliegen richting Bamako!
We zullen normaal gezien twee dagen in Bamako blijven om een aantal zaken te regelen. Daarna nemen we de 'bus' richting Koutienso, waar we les zullen geven in het schooltje van Zuster Suzy Spaenhoven.
Indien je ons wilt bereiken, kan dit via deze blog, de post werkt niet echt in Mali.(we wachten nog steeds op een brief de op 28 oktober verstuurd werd :) )
We hopen zo vaak mogelijk nieuws te kunnen geven via deze blog...we doen ons best :)
Groetjes en tot binnenkort...
Abonneren op:
Posts (Atom)
