Bouw van de nieuwe school: Zuster Suzy legt de 'eerste' steen...Schilderen op de muren van de school...


een baobab op de weg naar SegouVan links naar rechts: Liber, Marthe en Rose, heel zenuwachtig voor hun rit naar Segou!
Steph die op een doekje een beetje bogolan probeert te stempelen!

Kathleen aan het mikken boven onze wc aka de put in djenne

ONze taxi: rammelkar zonder enige bekleding, spiegels, deurklinken,......geweeeeeeeeeldig!
de prachtige moskee in djenne
de groene smurrie in de straten van djenne, gewoon degoutant! spijtig dat we de geur er niet bij kunnen sturen...

:) wij op de toog in ons hotel in segou (l'auberge): We MOESTEN er absoluut op kruipen van Samir, Merwan en Raymond; de Libanese bazen van het hotel...we gaan ze missen! en zij ons ook! ze hebben ons vanalles gegevn: cake, worteltjes, yoghurt met honing, aardbeien, korting op de kamers, een fles witte wijn, tequila,... echte schatjes dus!

Nog effe iets vergeten ivm de titels:

1) ba ba prrr prrr: dit is het geluid dat een geit maakt volgens de leerkrachten, of volgens Anke het geluid van Kathleen haar vele protjes (sorry Kathleentje ;))

2) Babayo meets Hakuna Matata: normaal zou voor iedereen Hakuna Matata duidelijk moeten zijn, zo niet, gat in uwe cultuur en ga de Leeuwenkoning ne keer huren!!! Wat de Babayo betreft, dit is het stopwoordje van ons allerliefste Soeur Liber, ge weet wel, ons Whoopi!!!

Voor zover de verklaringen,

Zoentjes,

Dada

Ba ba prrr prrr prrr!!!

Hallo iedereen!
We zijn nu reeds in maart, dit wordt dus waarschijnlijk ons allerlaatste bericht vanuit Mali.

Vorig weekend trokken we met zijn vieren naar Djenne. Een prachtig stadje in Mali, volledig uit leem opgetrokken. Enig nadeel: de riolering is er erg primitief, wat betekent dat al het vuil gewoon op straat terechtkomt...mmmmmmmmm!
We hebben overnacht in de slaapzaal van een klein hotelletje met een wel zeer origineel toilet...gewoon een gat in de grond :):)
Onze trip naar en van Djenne was ook een hele belevenis! Eerst moesten we twee van die toeristebuskes nemen, maw gammele karretjes, normaal gezien voor 10 personen, nu voor 30 plus alle geiten, kippen en klein manne der bovenop...
Dat was nog maar het begin. Het busje zette ons af aan het kruispunt Djenne-Mopti en vandaar moesten we een "taxi" nemen: Papa, weet je nog hoe een perte-total eruit ziet? Doe dat maal 1 miljoen en je hebt onze taxi!!! De zetel die er in stond, bewoog bij elke beweging van de auto, de motorgeuren en geluiden waren goed ruikbaar en hoorbaar, en binnenin was er gewoon niets meer van bekleding... And last but not least, starten kon hij enkel met behulp van het geduw van 10 mannen... Al bij al een echte Afrika-express ervaring!
Je kan ons gezicht wel voorstellen toen we daar levend zijn uitgeraakt...

We zitten momenteel in Segou. We hebben genoten van een gezellig relax toeristisch weekendje.
Vol luxe, eten, electriciteit en drank, hebben we een stevig afscheidsfeestje gebouwd en ons min of meer terug leren aanpassen aan de Europese levensstijl. Maar overdaad schaadt ook --> veel te veel geld opgedaan, een kater en het gemis van onze zusters doen ons terug verlangen naar ons ouwe getrouwe boeren brousse dorpje...
Pluspunt is wel dat we heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeel mensen die ns gesteund hebben de afgelopen weken een cadeautje kunnen geven.

Wat onze schoolse activiteiten betreft: de afgelopen weken hebben we dienst gedaan als interimleerkrachten voor zij die afwezig waren, maar vooral ook als taakleerkrachten. Een heel leuke en leerrijke ervaring om te werken met kinderen die in de klas uit de boot vallen, omdat ze 10 seconden trager werken dan anderen... Ze zijn nu plots zo trots dat ze wel iets kunnen oplossen, en alleen al voor die glimlach en dat stralend gezichtje doen we het!
Verder maken we ook vele overuren: de tekeningen in de 4 klassen op de muren nemen heel veel tijd in beslag, we moeten nog de laatste hand aan het eerste leerjaar leggen en nog met het derde/vierde leerjaar beginnen. Maar het is echt de moeite waard en niet alleen de leerlingen zijn er blij mee, maar zeker ook de leerkrachten die weinig of geen didactisch materiaal hebben.

Voor zover het nieuws van de afgelopen 2 weken en half, nog een laatste ding:

Bij deze willen we even iedereen bedanken: mama, papa, mama, papa, zussen (dat zijn er 5), metekindjes, aanhangsels van de zussen, tantes en nonkels, de mensen van KdG die ons gedurende 8weken gevolgd en gesteund hebben (boeh aan diegene die dat niet hebbe gedaan!) vrienden en vriendinnen, allemaal nen dikke merci, zonder jullie hadden we dit niet kunnen volhouden!!!

Dikke kussen en knuffels aan iedereen van De Mali-girls, aka Stéphanie en Anke of volgens de plaatselijke bevolking Tesphan en Antje, of volgens ons allerliefste Kathleentje: Teddy Tesphan en Antje Amaaaaaaaaaaaaaaaai

Tot gauw!!!! Kambé!

Anke en Steph
Zuster Marthe, ons bolleke, of Marthy, of Martini :)
Zuster Suzy en Niels en Kim op de achtergrond. Kathleen op de voorgrond...
Nana Boiré, leerling van het eerste leerjaar
Anke en Moussa Ballo aan het kleuren...

Eén van onze leerlingen in zijn mooiste pak om naar school te gaan :) Kijk ook naar de mooie dock sides!!! jaja wel vijf maten te groot, maar toch goede schoenen!!!
Steph op de gendarme couché! aan het wachten op de bus naar San
Zuster Liberatha, alias Whoopi Goldberg uit sister act :):) I will follow hiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiim!!!!
Zuster Roseke met Anke, het zonnetje in huis!
Het clubje van vier slimme stoere meisjes uit het derde leerjaar

Hakuna matata meets Babayo!!

Na ons weekendje Segou keerden we tevreden terug naar Koutienso! Die week zou er weer terug wat leven in de brouwerij komen, want er werd vers bloed voor de leeuwen gegooid: de verplegers kwamen aan! Maandagavond was het zover, Niels, Kim en Carine stapten vol goede moed en lekker bezweet van de bus.
Die week gingen we ook verder met onze testen. Het derde en het vierde leerjaar kwam aan de beurt. Verrassend genoeg bleken deze kinderen in het algemeen over een vrij degelijk niveau te beschikken. De meeste kinderen kunnen lezen en cijferen zonder begeleiding. Toch hebben we de directeur het systeem van peer tutoring uitgelegd, waarbij kinderen van het vierde leerjaar met een partner van het derde leerjaar het lezen zou kunnen inoefenen. Hiervoor gaan we in Segou leesboeken proberen te vinden.
Na een week van testen stond ons een weekendje San te wachten. Bij nader inzien was een weekend hier misschien te veel voor. Meer dan de moskee, de markt en de rijstvelden was er niet te zien. We werden wel heel hartelijk ontvangen door de Congolese zusters die ons ook hun centre de promotion féminine toonden. Hier leren ze vrouwen hoe ze moeten naaien en koken, maar ook lezen, schrijven, Frans en rekenen. Omdat we toch veel tijd over hadden besloten we zondag mee naar de mis te gaan in de (roze) kathedraal. O jee, wat een idee! J We werden twee uur lang beziggehouden in het Bambara en in het Frans. Uiteindelijk was het wel de moeite omwille van het gospelkoor.
Een nieuwe week van toetsen stond ons weer te wachten.
Een jongen van het vierde leerjaar trok onze aandacht. Ons eerste idee was dat hij een vorm van autisme had. We vroegen dus raad aan Kathleen en Laura, de twee ergotherapeuten die in de kleuterschool staan. Zij kwamen op woensdagnamiddag het gedrag van Moussa observeren. Al snel bleek het voor iedereen duidelijk dat deze jongen ergens een serieus trauma moet hebben opgelopen waardoor hij nu in zijn eigen wereld leeft en niemand meer vertrouwt. De directeur toonde begrip voor de situatie en liet ons toe om vanaf nu voor Moussa een aangepast programma te maken op maandag-, woensdag- en vrijdagnamiddag. Met veel zorg passeerden lezen, rekenen en schrijven de revue, maar al gauw bleek dat Moussa enkel met het eerste problemen heeft. We zorgden ook voor wat ontspanning: met verf en papier van de kleuterschool richtten we een heus atelier op. Intussen gingen we verder met het testen van de andere leerlingen. We rondden het vierde leerjaar af op donderdag en begonnen met het vijfde leerjaar, de klas van de directeur. Bleek dat zogoed als alle leerlingen konden lezen, rekenen en schrijven.
Op twee dagen tijd hadden we dan ook iedereen getest en konden we met het zesde leerjaar beginnen. Het onmogelijke werd werkelijkheid: zelfs in het zesde leerjaar zijn er kinderen die geen woord Frans kunnen lezen noch schrijven…L
Nu alle testen zijn afgerond kunnen we onze conclusies trekken en nieuwe dingen voorstellen: Er moet dringend gewerkt worden aan lezen en Franse vocabulaire, vandaar peer tutoring in 3 en 4 en in 5 en 6, en aangepaste thema’s voor 1 en 2. Verder moeten de kinderen terug zin krijgen om naar school te komen en niet bang zijn om een fout te maken, daarom staat er een grondige opknapbeurt te wachten van de klassen en het strafsysteem van de leerkrachten. De leerkrachten zijn zich ervan bewust dat kinderen slaan niet mag, maar ze zeggen dat het hun frustraties zijn die ze moeten kunnen afreageren. Vorige week is zo een kind gestorven in Fono, enkele kilometers verderop, ten gevolge van een slag van de meester. Hier moet dus dringend wat aan veranderen!
Een positieve zaak voor de school is dat er sinds zondag met de hele gemeenschap gebouwd wordt aan een nieuw schoolgebouw. Met 40 man gaat zoiets vrij snel, vooral voor Afrikaanse normen. Tegen volgend schooljaar zouden de drie nieuwe klassen in gebruik kunnen worden genomen. Hopelijk zijn er tegen dan voldoende banken en nieuwe leerkrachten…

Na al onze nieuwtjes willen wij nu wel eens eindelijk weten hoe het zit tussen Sara en Simon? (de serie he) En hoe staat het met Thuis (Sandrine is dood?!) en Familie (Lobke is dood?!)? Is Kim Clijsters nu al bevallen? Hoe zit het met Leterme? Details people, we need the details and gossip!!!

Verder worden de spinnen, kakkerlakken en hagedissen hier met de dag groter en talrijker à voor Steph geen probleem, maar Anke heeft al meerdere koude rillingen meegemaakt…
Het weer wordt hier warmer en warmer, alhoewel we al twee dagen zware bewolking hebben gehad (alé witte tot lichtgrijze wolkjes) en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeel wind met heeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeel zand (de Sahara is er niks tegen!).

Mensen van de KdG: is er iets nieuw onder de zon? Of nog altijd hetzelfde nieuws als toen we vertrokken? Nog even volhouden, het einde is in zicht! Hoe staat het trouwens met de stages?

Bientje: de spinnen zouden hier echt niks voor u zijn geweest!!! Dikke kussen aan onze rosse he J geeft hem nen dikke knuffel van mij!!!

Aan al de mensen die in de afgelopen 6 weken nog niks van zich hebben laten horen: BOEH! Ge hebt nog 4 weken om het goed te maken, dus Jeff als ge uwe cd wilt hebben, zou ik maar in gang schieten “zulle” (das dus een woordje van ons Laura uit Limburg) J. Voor onze GSMnr moet je maar gaan zoeken in de veeeeeeeeeeeeleeeeeeeeeeeeeee vorige berichten!!!
Aan al de mensen die we al wel gehoord hebben: zeker blijven doen, want das echt supertof!!! Dat betekent enorm veel voor ons.

Volgende week zitten we voor de laatste keer in Segou, dat zal meteen ook de laatste of voorlaatste keer zijn dat er nieuws op de weblog zal verschijnen. Dus aan iedereen die nog iets wilt sturen, doe het best tussen vrijdagmorgen en zaterdagavond.

Onze vondeling: Issa Dory Coulibaly

Anke in ons riskja-achtig taxibusje
Anke en Tonto (een kleutertje dat ons graag komt storen)
Anke, Steph, Tonto en Issa

mooie zonsondergang in Koutienso, jaja ellke avond kunnen we die zien!!! Nu zijn jullie tch wel jaloers he!!!
Een pinasse aan de Bani rivier, deze ligt op de weg vanuit Segou naar Koutienso...

Leerlingen van het eerste leerjaar die frère Jacques zingen: op de bank Issa, rechts Amadou en links Mariam
Anke en Steph die de was doen!:) onze favoriete bezigheid op zondag
Anke die een test afneemt bij een leerling van het eerste leerjaar in ons bureautje...

Meer nieuws uit Koutienso

Hey iedereen!

Alles goed daar in België? Hebben we al een regering? Zijn prinses Mathilde of Kim Clijsters al bevallen? En hoe zit het met de make-over van Sara, en Thuis en Familie? J jaja dit zijn allemaal prangende vragen waar we echt een antwoord op wensen…zo lang zonder een krant zitten is echt raar, we voelen ons een beetje van de wereld afgesloten…Het enige nieuws dat we hier krijgen is de stand van de voetbalwedstrijden van de CAN (Coupe Africaine des Nations) en spijtig genoeg is Mali al uitgeschakeld…L Ze shotten echt nog slechter als de Rode Duivels! Moeilijk te geloven, maar het is toch echt wel waar!!! Wij zijn dus nu voor Egypte (samen met zuster Marthe). Zuster Rose en zuster Liberatha zijn voor Zambië terwijl ze eigenlijk uit Congo komen. Maar soit, genoeg over de voetbal.

Alles begint hier stilaan op gang te komen. Iedereen kent ons intussen en weet waarvoor we gekomen zijn. Gekke bekken zien we dus in Koutienso niet echt meer. Ook wij voelen ons er nu echt thuis en leven al op Afrikaans ritme, MET siësta en al!

Nadat we ons laatste bericht op de site gezet hadden, kregen we echter slecht nieuws van het thuisfront. Anke kreeg nieuws dat haar bomma overleden was. Dat was voor niemand echt gemakkelijk, maar gelukkig zijn we met vier om elkaar te steunen en waren ook de zusters er om ons op te vangen. Toch voel je je op zo’n moment echt wel ver van huis…We willen wel iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en het medeleven. Dat deed echt deugd!
In Mali zeggen de mensen wanneer iemand overlijdt: ‘Que la terre soit légère.’ Dit betekent: ‘Dat de aarde licht mag zijn.’ Echte dichters die Malinezen! Veel mooier dan innige deelneming…

Gelukkig kwam er een paar dagen later ook goed nieuws! En ook deze keer vloeiden de traantjes J (jaja die vrouwelijke emoties toch, ni te doen J)
Ons Steph werd tante en meter! Anaïs zag het levenslicht in de nacht van 23 januari (bij volle maan dan nog wel!). T’is echt een dot!!!(zegt Anke) Zoooooooooo’n mooi boeleke…de fierheid druipt eraf he…het shoppen in Segou wordt nu echt wel prioriteit nummer 1…ze hebben hier zo veel mooie babyspullen!!!

We kregen ook bericht dat Dorientje bevallen is van onze Jules! Mooi koppeltje die twee, wie weet ;) Dorien, via deze weg willen we Johnny en jou een dikke proficiat wensen! Geeft de Jules nen dikke kus van ons en stuur ons een paar foto’s door zodat we hem eens kunnen bewonderen…J

Nu over naar serieuzere zaken…Op school hebben we ook het een en het ander meegemaakt.
Omdat de juf van het eerste leerjaar op bijscholing was gedurende wel 20 dagen, en ALLE 80 leerlingen van de klas aan hun lot werden overgelaten en de hele dag hulpeloos in de klas zaten, besloten we de handen uit de mouwen te steken. We stelden voor aan de directeur om samen de klas over te nemen en hen enkele nieuwe dingen bij te brengen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan! De kinderen spreken immers weinig tot geen Frans, en wij slechts een paar woorden Bambara…En 80 leerlingen die het gewend zijn lijfstraffen te aanvaarden als straf hou je niet zomaar in de hand op een geweldloze manier. We weigeren echter deze strafmethode toe te passen, omdat dit echt nutteloos is en tegen de rechten van het kind.
We hebben een week lang les gegeven en er het beste van gemaakt:
De lln kunnen nu Frère Jacques zingen, tellen tot 20, de letters i, u en t schrijven en weten wat le soleil, la lune, une fleur, un nuage, un arbre, la pluie, la couleur blanche et la couleur noire zijn. Dit vinden we toch een goede prestatie, wetende dat de andere leerkrachten weinig of geen medewerking verschaften…
Wanneer de leerkracht van het eerste leerjaar dan terug was, vertrok toevallig die van het derde-vierde leerjaar op bijscholing ;)
Toen dachten we: “Met alle Malinezen, maar niet met de dezen!!!”
Volgens ons nemen de leerkrachten hier gewoon om de beurt twee weken verlof omdat wij hier zijn en veronderstellen ze dat wij de klas wel zullen overnemen. We hebben de directeur echter duidelijk gemaakt dat dit voor hen niet veel nut heeft aangezien ze er zelf niets uit leren en dus kwamen we met een nieuw voorstel.
Op maandag 28 januari zijn we gestart met het testen van de kinderen van het eerste leerjaar. Elk kind kwam afzonderlijk bij ons langs in ons geïmproviseerd bureautje. Ze kregen een leestestje (blijkbaar nutteloos vermits ze niet kunnen lezen, maar enkel van buiten leren. Ze kunnen zelfs geen afzonderlijke letters herkennen!) en een rekentoets (tellen tot 20, cijfers herkennen, normaal gezien ook optellen en aftrekken, maar ook dit bleek geen geziene leerstof, of toch echt verkeerd aangeleerd). Tenslotte gaven we ze ook een schrijftoets, en een tekentoets. Dit bleek wel nuttig te zijn. Sommige leerlingen schrijven echt op de verkeerde manier en hebben dringend hulp nodig (bijvoorbeeld: de 1 in spiegelbeeld of de 5 ondersteboven of nog erger, gewoon altijd een krulletje voor elke letter die we vroegen). Daarna stelden we nog een paar vraagjes in het Frans om te zien wie de taal al een beetje vaardig is en wie niet.
Vrijdag konden we eindelijk het eerste leerjaar afsluiten. Dus kunnen we maandag met het tweede leerjaar beginnen, op naar de volgende 70 leerlingen J…
Deze week kregen we ook bezoek van iemand: we vonden het allerschattigste puppy’tje ooit aan de schoolpoort. Het beestej zat er helemaal alleen te bibberen, daar kwam ons moederinstinct, dus hebben we ons over hem ontfermt en Issa Dory Coulibaly gedoopt. Spijtig genoeg had het dier toch een baasje en moesten we het al gauw terug afgeven…

We beginnen nu ook echt alles met elkaar te delen, en ook dat is een ervaring: tranen, lachbuien, ziek zijn, toiletgeluiden, vrouwelijke dingeskes J, muggenmelk, zweetplekken, een lepel, kortom alles… J

We zijn intussen ook begonnen aan onze culturele reis door Mali: dit weekend hebben we doorgebracht in Segou. Dat was een hele cultuurschok vermits er meer toubabou’s (blanken) rondliepen dan farafini’s (zwarten). Dit is echter gewoon zo omdat hier deze week het Festival sur le Niger plaatsvindt. We hebben voor de eerste keer zo’n “brommertje met karretje erachteraan” taxi genomen. Ook dat was een hele belevenis, vooral omdat dat ding om de kilometer ofzo moet gaan tanken J… We logeren iets buiten het centrum bij de zusters. Ook dit was even wennen: ELECTRICITEIT!!!! Zelfs op het toilet!!! Waaaaaaaaaouuuuuuw, dat waren we echt niet meer gewoon! Maar we geven het toe, we missen na één dagje de zusters en de rust en al onze kindjes en de sterren en de zonsop- en ondergang van Koutienso al…We keren morgen dus erg tevreden terug in ons intussen vertrouwde busje (busje komt zooooooooooo als ge een uurtje naast de weg staat te wachten hehe).

Volgende week staat San op het programma. Hopelijk vinden we daar een internetcafé, anders is het pas voor binnen twee weken…

Erika: Even wat culinair nieuws: De kip is in de pot beland, met poten, staart, kop, en de testikels erbij die later op Anke’s bord zijn terechtgekomen. J
De soep is lekker, maar elke dag dezelfde…ignames zijn best te pruimen, kool krijgen we hier met hopen en ook aan watermeloen geen tekort (we kijken uit naar de volgende fruitsoort op ons bord, namelijk mango’s).
De kookkunsten van Djibril mogen er best wel wezen, alleen gebruikt hij altijd ajuin en heel veel vetstoffen!!! We gaan hem ook eens een kookboek geven zodat hij wat variatie in zijn maaltijden kan steken, want dat is niet zijn sterkste kant, maar wie zijn wij om te klagen? Gelukkig doet Liberatha dat wel in onze plaats, de jongen kan ocharme nooit iets goeds doen in haar ogen J!

Sabine: Zeg tegen Michaël dat ik hem ook heel erg mis en stuur me een foto van zijn broske en een van Lukas, want die zal intussen ook al veranderd zijn!

Kim: Ik land in Parijs en niet in Brussel, dus ge zult naar Charles de Gaule moeten komen vrees ik als ge me wilt zien landen… Nee serieus, ge kunt me wel komen halen in Bruxelles-midi, want daar stopt onzen TGV.

PS: Op welke plaats staat den Beerschot???

Groetjes aan iedereen, dikke knuffels en zoenen…We sturen jullie wat zon, maar houden er toch nog veel bij ze Eva J helaas pindakaas, en dat is het enige dat we zowat nog niet met pinda’s gekregen hebben! Een fijne vakantie gewenst aan al diegenen die vakantie hebben (wij dus niet…L)

Anke en Steph

NIEUW TELEFOONNUMMER

Dit is ons nieuw telefoonnummer, in de hoop dat jullie ons beter kunnen bereiken

00 223 550 44 23

Anke en Stéph op wandel in Koutienso
Afwassen op Afrikaanse wijze
Het beruchte bord waar we moesten afstappen van de bus...
Guust de gekko die al onze muggen opeet!
Anke, Steph, Laura en Kathleen (twee Limburgse meisjes) in ons busje...

enkele beelden uit Koutienso

Aankomst en eerste dagen in Koutienso

Hey iedereen,

Weeral bedankt voor de leuke reacties, dat doet ons echt deugd.
Momenteel zitten we even in een cybercafe, of een ciebercafe zoals ze hier zeggen, in Segou en hebben we af en toe internet.

Dus, we zijn woensdag vertrokken vanuit Bamako richting Koutienso. Kennen jullie die typische Afrikaanse buskes vanop den teevee? Daar zaten we dus gedurende 7uren, geloof ons zeer lange uren, in. Onze valiezen gooiden ze op het dak, dus bij elke verkeersdrempel, en die zijn hier veel en hoog, hielden we ons hartje vast. We reden op een lange weg, altijd dezelfde, maar we voelden ons echt in Afrika, echt zo van die beelden zoals in natuurdocumentaires, SUPER.
Maar toen kwamen we in Koutienso, geloof ons echt back to basics --> geen licht, geen electriciteit int algemeen, geen warm water, naar toilet gaan in het donker, het pikdonker, ni altijd gemakkelijk, en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeel beestjes, in allerlei vormen en maten, onze dierentuin is in de maak... ( guust de gekko, laks de kakkerlak, mickey de muis, sebastiaan de spin en stanke de kip, joepie de hond en djibril de kok (sorry djibril, al een chance verstaat hem geen nederlands ;))

Onze eerste avond was er een van: we willen allemaal terug naar huis of naar de luxe van Bamako, de tweede krop kwam in ons keel... Gelukkig went alles, zelfs een koude douche, en voelen we ons nu echt thuis. Dit hebben we ook wel te danken aan de zusters en hun supergastvrijheid. Er is Suzy, een echt volhouderke met straffe verhalen, Rose is ons zonnetje in huis, altijd lachen en altijd zingen, een potteke yoghurt, Liberata is te vergelijken met Whoopi Goldberg in Sister Act, met een spleetje tussen de tanden en alles der op en der aan, en ons Marthe, tja, die horen we ni veel, maar als we ze horen, gibbert en schokt ze als geen ander.

Toen kwam onze kennismaking met de school. We werden supervriendelijk ontvangen door de directeur en de meester, de juffen waren iets afstandelijker. Stéphanie staat in het tweede leerjaar, keischattig, en Anke in het derde/vierde leerjaar. De leerlingen kwamen ons een voor een, en geloof ons ze zijn met veel, bonjour zeggen: armen gekruist en heel luid "Bonjour Madame of Ma Soeur of Mammmoiselle. Beleefdheid leren ze hier heel vroeg aan. Sommige noemen ons ook Toebaboe, wat zoveel wil zeggen als "witte". Onze eerste indrukken over het onderwijs waren zowel positief als negatief. De handboeken hier zijn best ok en de meesters doen echt hun best en staan er met veel goesting. Enkel de lijfstraffen, en dan vooral bij Anke in de klas, zijn niet simpel weg te slikken. Hopelijk vinden we een manier om daar verandering in te brengen.
De leerlingen spreken hier weinig of geen Frans, dus lesgeven, zal nog een hele belevenis worden. Verder zouden we ook graag wat kinderen testen op dyslexie en dyscalculie, maar ook een soort van oogtest houden.
Maandag kwamen de grote pieten van het dorp; de dorpschef, de penningmeester en de secretaris, ons welkom heten in het dorp... We kregen als cadeau een levende kip, die Stéphanie in haar handen ontving, met veel plezier :s...
Verder zijn we deze zaterdag uitgenodigd bij de directeur, benieuwd wat dat zal brengen...

Waarschijnlijk zal het een drietal weken duren alvorens we nog iets kunnen laten weten, want dan pas komen we terug naar Segou voor het festival du Niger.

Verder nog een berichtje: ons telefoonnummer verandert, want met deze telefoonmaatschappij hebben we geen ontvangst in Koutienso... Het nieuwe nummer zullen we nog laten weten.

We missen jullie allemaal, zelfs af en toe een beetje KdG, alhoewel :), en kijken al uit naar de volgende berichtgeving.

Heel veel groetjes, zoenen en knuffelsn,

Stéphanie en Anke

PS Erika: het culinaire daar zullen we het volgende keer over hebben, want daar zijn we wel effe mee bezig vrezen we ;)

Onze eerste dagen in Bamako

Hey iedereen,

Allereerst willen we iedereen bedanken voor de vele reacties. Het is leuk om af en toe nieuws uit België te krijgen en te horen dat jullie nog aan ons denken :p.
Volgend nieuwtje: jullie kunnen ons bereiken op onze Afrikaanse nummer (liefst niet te veel, tenzij het op jullie kosten is ;)): 00223.51.96.039.

Toen we aankwamen, werden we al meteen int zak gezet door de allerliefste douaniers van Mali: een foto van ons vliegtuig heeft ons 50 euro gekost, omdat het zogezegd verboden is om foto's te maken zonder toestemming, ook van vliegtuigen!!! Daar ging ons gevoel van Afrikaanse gastvrijheid en kwam de eerste krop in ons keel...
Tijdens de lange wachttijd aan de superdrukke bagageROLband, jaja hoogtechnologisch, werden we nog eens int zak gezet door de "vriendelijke" mannen die ons hielpen dragen. Gelukkig was daar onzen JB, den taxichauffeur, jaja dat bestaat hier ook, om ons een beetje op te vangen en op te vrolijken, vooral zijn lach en zijn radio 1-sticker, jaja Belgische radio, werken aanstekelijk. Hij heeft ons veilig en wel door de Afrikaanse drukte van de straten bij Annemie en René, den bed and breakfast, gebracht.
Daar kwamen we aan in een oase van rust, totdat we de veldslag met de muggen begonnen en oordopjes nodig hadden voor de vele minaretten in de buurt, aka vals gezang heel de dag door, de rechtstreekse telefoonlijn naar Allah staat dag en nacht aan en moet versterkt worden met heel veeeeeeeeeeeel geluidsversterkers (ook om 4u 's nachts!!!).

Zondag maakten we kennis met het plaatselijke supermarktje, een "gebouw" met wat spaghetti, LA VACHE QUI RIT, tomatensaus, eitjes en zelfs een KOELKAST, die min of meer werkt, we mogen niet te veel verlangen he...
De rest van de dag maakten we kennis met de plaatselijke cultuur en kwamen we terecht op een trouwfeest, toegegeven we nodigden onszelf een beetje uit.
De kinderen schenen dit echter niet erg te vinden en kwamen meteen naar ons toegelopen. Ook onze papieren zakdoekjes waren we onmiddellijk kwijt...
De pizza van een, jawel, echte geïmmigreerde Italiaan, was de perfecte afsluiter van een rustige, maar doorspekt met vele indrukken, eerste kennismakingsdag.

JB kwam ons maandag nog eens ophalen, want we moesten naar de grenspolitie om ons visum verder in orde te maken. Maar, probleem!!! Niemand had ons verteld dat we twee pasfoto's moesten hebben. Il n'y a pas de problème!!! En Afrique, il y a toujours une solution! JB nam ons dus mee naar de hoek van de straat, waar twee vriendelijke Afrikanen met een polaroid fototoestel, geloof ons, een heel prehistorisch model, bijna antiek (bij ons zeker erg veel waard als museumstuk), onze pasfoto's trokken voor een wit laken. Als resultaat leverde dat wel heel gedrogeerde beelden van ons beiden op, hopelijk lag dat aan de fotograaf en zijn machine en niet aan ons... Ze hebben ons echter wel ons verblijf verzekerd en veel extra kosten bespaard. Het waren immers de goedkoopste pasfoto's ooit: voor 4 fotootjes betaalden we 2500 CFA, zo'n 3 euro. Onze dag werd weer fantastisch afgesloten met een bezoekje aan het beste Afrikaanse restaurant van heel Bamako, de PILI-PILI. Een mager kippetje en frietjes voor maar 3500 CFA, 5 euro, vulden onze magen.

Dinsdag bracht JB ons een laatste keer naar de grenspolitie om ons visum terug op te halen. Als middagmaal kochten we oa zeer goedkope appelsienen, 2 voor 0.15 euro. Vanavond verlekkeren we ons op spaghetti met tomatensaus. Morgen staat ons de zware trip naar Koutienso te wachten, hopelijk kan het busje al onze bagage houden, want de twee Limburgse meisjes, Kathleen en Laura, vertrekken samen met ons richting Soeur Suzy.

Hopelijk kunnen we snel meer nieuws geven, maar waarschijnlijk zal dat nog even duren.

Groetjes en dikke kussen aan iedereen,

Stéphanie en Anke

PS foto's konden we er nog niet opzetten, ook niet die van 50 euro en tis nog zo ne schone....

PS2 Zij die op school zitten, wij groeten u vanuit de zon en veel plezier ;), we denken aan jullie.

Inpakken geblazen!

Hallo iedereen!

Eerst en vooral wensen we jullie een heel gelukkig nieuwjaar! We hopen dat 2008 voor jullie allemaal een jaar vol verrassingen en leuke momenten wordt!

Voor ons is het bijna zover! Morgen vertrekken we naar Mali! Het grote avontuur kan eindelijk beginnen. De voorbereidingen zijn bijna achter de rug...Nog een paar uurtjes en we vliegen richting Bamako!

We zullen normaal gezien twee dagen in Bamako blijven om een aantal zaken te regelen. Daarna nemen we de 'bus' richting Koutienso, waar we les zullen geven in het schooltje van Zuster Suzy Spaenhoven.

Indien je ons wilt bereiken, kan dit via deze blog, de post werkt niet echt in Mali.(we wachten nog steeds op een brief de op 28 oktober verstuurd werd :) )

We hopen zo vaak mogelijk nieuws te kunnen geven via deze blog...we doen ons best :)

Groetjes en tot binnenkort...