Bouw van de nieuwe school: Zuster Suzy legt de 'eerste' steen...Schilderen op de muren van de school...


een baobab op de weg naar SegouVan links naar rechts: Liber, Marthe en Rose, heel zenuwachtig voor hun rit naar Segou!
Steph die op een doekje een beetje bogolan probeert te stempelen!

Kathleen aan het mikken boven onze wc aka de put in djenne

ONze taxi: rammelkar zonder enige bekleding, spiegels, deurklinken,......geweeeeeeeeeldig!
de prachtige moskee in djenne
de groene smurrie in de straten van djenne, gewoon degoutant! spijtig dat we de geur er niet bij kunnen sturen...

:) wij op de toog in ons hotel in segou (l'auberge): We MOESTEN er absoluut op kruipen van Samir, Merwan en Raymond; de Libanese bazen van het hotel...we gaan ze missen! en zij ons ook! ze hebben ons vanalles gegevn: cake, worteltjes, yoghurt met honing, aardbeien, korting op de kamers, een fles witte wijn, tequila,... echte schatjes dus!

Nog effe iets vergeten ivm de titels:

1) ba ba prrr prrr: dit is het geluid dat een geit maakt volgens de leerkrachten, of volgens Anke het geluid van Kathleen haar vele protjes (sorry Kathleentje ;))

2) Babayo meets Hakuna Matata: normaal zou voor iedereen Hakuna Matata duidelijk moeten zijn, zo niet, gat in uwe cultuur en ga de Leeuwenkoning ne keer huren!!! Wat de Babayo betreft, dit is het stopwoordje van ons allerliefste Soeur Liber, ge weet wel, ons Whoopi!!!

Voor zover de verklaringen,

Zoentjes,

Dada

Ba ba prrr prrr prrr!!!

Hallo iedereen!
We zijn nu reeds in maart, dit wordt dus waarschijnlijk ons allerlaatste bericht vanuit Mali.

Vorig weekend trokken we met zijn vieren naar Djenne. Een prachtig stadje in Mali, volledig uit leem opgetrokken. Enig nadeel: de riolering is er erg primitief, wat betekent dat al het vuil gewoon op straat terechtkomt...mmmmmmmmm!
We hebben overnacht in de slaapzaal van een klein hotelletje met een wel zeer origineel toilet...gewoon een gat in de grond :):)
Onze trip naar en van Djenne was ook een hele belevenis! Eerst moesten we twee van die toeristebuskes nemen, maw gammele karretjes, normaal gezien voor 10 personen, nu voor 30 plus alle geiten, kippen en klein manne der bovenop...
Dat was nog maar het begin. Het busje zette ons af aan het kruispunt Djenne-Mopti en vandaar moesten we een "taxi" nemen: Papa, weet je nog hoe een perte-total eruit ziet? Doe dat maal 1 miljoen en je hebt onze taxi!!! De zetel die er in stond, bewoog bij elke beweging van de auto, de motorgeuren en geluiden waren goed ruikbaar en hoorbaar, en binnenin was er gewoon niets meer van bekleding... And last but not least, starten kon hij enkel met behulp van het geduw van 10 mannen... Al bij al een echte Afrika-express ervaring!
Je kan ons gezicht wel voorstellen toen we daar levend zijn uitgeraakt...

We zitten momenteel in Segou. We hebben genoten van een gezellig relax toeristisch weekendje.
Vol luxe, eten, electriciteit en drank, hebben we een stevig afscheidsfeestje gebouwd en ons min of meer terug leren aanpassen aan de Europese levensstijl. Maar overdaad schaadt ook --> veel te veel geld opgedaan, een kater en het gemis van onze zusters doen ons terug verlangen naar ons ouwe getrouwe boeren brousse dorpje...
Pluspunt is wel dat we heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeel mensen die ns gesteund hebben de afgelopen weken een cadeautje kunnen geven.

Wat onze schoolse activiteiten betreft: de afgelopen weken hebben we dienst gedaan als interimleerkrachten voor zij die afwezig waren, maar vooral ook als taakleerkrachten. Een heel leuke en leerrijke ervaring om te werken met kinderen die in de klas uit de boot vallen, omdat ze 10 seconden trager werken dan anderen... Ze zijn nu plots zo trots dat ze wel iets kunnen oplossen, en alleen al voor die glimlach en dat stralend gezichtje doen we het!
Verder maken we ook vele overuren: de tekeningen in de 4 klassen op de muren nemen heel veel tijd in beslag, we moeten nog de laatste hand aan het eerste leerjaar leggen en nog met het derde/vierde leerjaar beginnen. Maar het is echt de moeite waard en niet alleen de leerlingen zijn er blij mee, maar zeker ook de leerkrachten die weinig of geen didactisch materiaal hebben.

Voor zover het nieuws van de afgelopen 2 weken en half, nog een laatste ding:

Bij deze willen we even iedereen bedanken: mama, papa, mama, papa, zussen (dat zijn er 5), metekindjes, aanhangsels van de zussen, tantes en nonkels, de mensen van KdG die ons gedurende 8weken gevolgd en gesteund hebben (boeh aan diegene die dat niet hebbe gedaan!) vrienden en vriendinnen, allemaal nen dikke merci, zonder jullie hadden we dit niet kunnen volhouden!!!

Dikke kussen en knuffels aan iedereen van De Mali-girls, aka Stéphanie en Anke of volgens de plaatselijke bevolking Tesphan en Antje, of volgens ons allerliefste Kathleentje: Teddy Tesphan en Antje Amaaaaaaaaaaaaaaaai

Tot gauw!!!! Kambé!

Anke en Steph
Zuster Marthe, ons bolleke, of Marthy, of Martini :)
Zuster Suzy en Niels en Kim op de achtergrond. Kathleen op de voorgrond...
Nana Boiré, leerling van het eerste leerjaar
Anke en Moussa Ballo aan het kleuren...

Eén van onze leerlingen in zijn mooiste pak om naar school te gaan :) Kijk ook naar de mooie dock sides!!! jaja wel vijf maten te groot, maar toch goede schoenen!!!
Steph op de gendarme couché! aan het wachten op de bus naar San
Zuster Liberatha, alias Whoopi Goldberg uit sister act :):) I will follow hiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiim!!!!
Zuster Roseke met Anke, het zonnetje in huis!
Het clubje van vier slimme stoere meisjes uit het derde leerjaar

Hakuna matata meets Babayo!!

Na ons weekendje Segou keerden we tevreden terug naar Koutienso! Die week zou er weer terug wat leven in de brouwerij komen, want er werd vers bloed voor de leeuwen gegooid: de verplegers kwamen aan! Maandagavond was het zover, Niels, Kim en Carine stapten vol goede moed en lekker bezweet van de bus.
Die week gingen we ook verder met onze testen. Het derde en het vierde leerjaar kwam aan de beurt. Verrassend genoeg bleken deze kinderen in het algemeen over een vrij degelijk niveau te beschikken. De meeste kinderen kunnen lezen en cijferen zonder begeleiding. Toch hebben we de directeur het systeem van peer tutoring uitgelegd, waarbij kinderen van het vierde leerjaar met een partner van het derde leerjaar het lezen zou kunnen inoefenen. Hiervoor gaan we in Segou leesboeken proberen te vinden.
Na een week van testen stond ons een weekendje San te wachten. Bij nader inzien was een weekend hier misschien te veel voor. Meer dan de moskee, de markt en de rijstvelden was er niet te zien. We werden wel heel hartelijk ontvangen door de Congolese zusters die ons ook hun centre de promotion féminine toonden. Hier leren ze vrouwen hoe ze moeten naaien en koken, maar ook lezen, schrijven, Frans en rekenen. Omdat we toch veel tijd over hadden besloten we zondag mee naar de mis te gaan in de (roze) kathedraal. O jee, wat een idee! J We werden twee uur lang beziggehouden in het Bambara en in het Frans. Uiteindelijk was het wel de moeite omwille van het gospelkoor.
Een nieuwe week van toetsen stond ons weer te wachten.
Een jongen van het vierde leerjaar trok onze aandacht. Ons eerste idee was dat hij een vorm van autisme had. We vroegen dus raad aan Kathleen en Laura, de twee ergotherapeuten die in de kleuterschool staan. Zij kwamen op woensdagnamiddag het gedrag van Moussa observeren. Al snel bleek het voor iedereen duidelijk dat deze jongen ergens een serieus trauma moet hebben opgelopen waardoor hij nu in zijn eigen wereld leeft en niemand meer vertrouwt. De directeur toonde begrip voor de situatie en liet ons toe om vanaf nu voor Moussa een aangepast programma te maken op maandag-, woensdag- en vrijdagnamiddag. Met veel zorg passeerden lezen, rekenen en schrijven de revue, maar al gauw bleek dat Moussa enkel met het eerste problemen heeft. We zorgden ook voor wat ontspanning: met verf en papier van de kleuterschool richtten we een heus atelier op. Intussen gingen we verder met het testen van de andere leerlingen. We rondden het vierde leerjaar af op donderdag en begonnen met het vijfde leerjaar, de klas van de directeur. Bleek dat zogoed als alle leerlingen konden lezen, rekenen en schrijven.
Op twee dagen tijd hadden we dan ook iedereen getest en konden we met het zesde leerjaar beginnen. Het onmogelijke werd werkelijkheid: zelfs in het zesde leerjaar zijn er kinderen die geen woord Frans kunnen lezen noch schrijven…L
Nu alle testen zijn afgerond kunnen we onze conclusies trekken en nieuwe dingen voorstellen: Er moet dringend gewerkt worden aan lezen en Franse vocabulaire, vandaar peer tutoring in 3 en 4 en in 5 en 6, en aangepaste thema’s voor 1 en 2. Verder moeten de kinderen terug zin krijgen om naar school te komen en niet bang zijn om een fout te maken, daarom staat er een grondige opknapbeurt te wachten van de klassen en het strafsysteem van de leerkrachten. De leerkrachten zijn zich ervan bewust dat kinderen slaan niet mag, maar ze zeggen dat het hun frustraties zijn die ze moeten kunnen afreageren. Vorige week is zo een kind gestorven in Fono, enkele kilometers verderop, ten gevolge van een slag van de meester. Hier moet dus dringend wat aan veranderen!
Een positieve zaak voor de school is dat er sinds zondag met de hele gemeenschap gebouwd wordt aan een nieuw schoolgebouw. Met 40 man gaat zoiets vrij snel, vooral voor Afrikaanse normen. Tegen volgend schooljaar zouden de drie nieuwe klassen in gebruik kunnen worden genomen. Hopelijk zijn er tegen dan voldoende banken en nieuwe leerkrachten…

Na al onze nieuwtjes willen wij nu wel eens eindelijk weten hoe het zit tussen Sara en Simon? (de serie he) En hoe staat het met Thuis (Sandrine is dood?!) en Familie (Lobke is dood?!)? Is Kim Clijsters nu al bevallen? Hoe zit het met Leterme? Details people, we need the details and gossip!!!

Verder worden de spinnen, kakkerlakken en hagedissen hier met de dag groter en talrijker à voor Steph geen probleem, maar Anke heeft al meerdere koude rillingen meegemaakt…
Het weer wordt hier warmer en warmer, alhoewel we al twee dagen zware bewolking hebben gehad (alé witte tot lichtgrijze wolkjes) en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeel wind met heeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeel zand (de Sahara is er niks tegen!).

Mensen van de KdG: is er iets nieuw onder de zon? Of nog altijd hetzelfde nieuws als toen we vertrokken? Nog even volhouden, het einde is in zicht! Hoe staat het trouwens met de stages?

Bientje: de spinnen zouden hier echt niks voor u zijn geweest!!! Dikke kussen aan onze rosse he J geeft hem nen dikke knuffel van mij!!!

Aan al de mensen die in de afgelopen 6 weken nog niks van zich hebben laten horen: BOEH! Ge hebt nog 4 weken om het goed te maken, dus Jeff als ge uwe cd wilt hebben, zou ik maar in gang schieten “zulle” (das dus een woordje van ons Laura uit Limburg) J. Voor onze GSMnr moet je maar gaan zoeken in de veeeeeeeeeeeeleeeeeeeeeeeeeee vorige berichten!!!
Aan al de mensen die we al wel gehoord hebben: zeker blijven doen, want das echt supertof!!! Dat betekent enorm veel voor ons.

Volgende week zitten we voor de laatste keer in Segou, dat zal meteen ook de laatste of voorlaatste keer zijn dat er nieuws op de weblog zal verschijnen. Dus aan iedereen die nog iets wilt sturen, doe het best tussen vrijdagmorgen en zaterdagavond.